Það er til fullt af fólki, og þá meina ég heill hellingur ... örugglega meira en milljón, eller tusen milljon trilljoner, sem er hrætt við geitunga svo ég er EKKI ein á báti
En ég hef skánað aðeins og er svona smátt og smátt að sætta mig við að ég kemst víst ekki undan því að lifa með þessum litlu suðandi kvikindum nema að ég flytji til Alaska.
Og það er komið vor ... og ekki er það bara Lóan sem syngur inn vorið heldur suðar í þessum fljúgandi ljótu meindýrum svo að taugakerfið í mér á fullt í fangi með að halda mér rólegri.
Fyrir tæpum 2 árum kynntist ég verðandi eiginmanni mínum. Maður sem gjörsamlega töfraði mig upp úr skónum með sinni einlægri góðmennsku, sjarmi og góðum húmor. Við hittumst einu sinni, nánast í flugumynd, í Drammen vorið 2006. Bakaríið var okkar staður, þar má segja að kynni okkar hafi hafist og upp frá því var ekki aftur snúið. Þetta sumar, á einu af okkar fyrstu stefnumótum þá bauð hann mér út að borða á veitingastað, Åspavliongen, sem er í fjallshlíðinni, hálfa leið upp á Spiraltoppen. Eftir matinn ætluðum við svo að skella okkur í bíó.
Nema hvað. Dagurinn byrjaði svo fallega, yndislegt veður og sumarylur. Hann mætti að sækja mig í svona ljósum stuttubuxum og hvítum bol og ég var jafn sumarleg og hann, í topp og ljósum kvartbuxum. Og þar sem veðrið var svo yndislegt þá ákváðum við að labba heimanað. Upp komumst við, settumst niður úti með yndislegt útsýni yfir Drammen og Drammensánna og nutum góðs matar og rauðvíns.
NB. Á þessum tímapunkti er ég bara búin að vera 2 ár í Noregi og alls ekki á því að vingast við geitunga og býflugur.
Nema hvað ... á næsta borði við okkur sátu 3 eldri hjón sem voru greinilega að skemmta sér konunglega við að sjá hvað ég stressaðist alltaf upp þegar býflugur eða geitungar nálguðust borðið okkar og á einum tímapunkti þá gerðist ein hlussan full nærgöngul og kom aðeins of nálægt okkur þannig að mín skvatt upp í móðursýkiskasti og hljóp í burtu
Aumingja Vidar sat eftir alveg orðlaus yfir þessarri uppákomu minni, þó sá ég glytta í hans fallega bros
og matargestirnir á næsta borði grenjuðu úr hlátri
en tárin í augunum á mér höfðu ekkert með hlátur að gera þegar ég loksins taldi í mig kjark til að nálgast aftur borðið þar sem deitið mitt sat ... og aumingja hann ... honum langaði svoooo að hlæja að þessum íslenska vitleysingi sem missti alla æru útaf einum HELVÍTIS geitungi
Vidar róaði mig niður og við ákváðum að sitja aðeins lengur og fá okkur desert áður en við þyrftum að ganga aftur niður fjallshlíðina og í bíóið.
Desertinn kom og ég var að róast ... þolinmæði og góðmennska skein af Vidar þar sem ég sat með stjörnur í augunum á móti honum og borðaði desertinn. Ég fann að ég var með smá ís í munnvikunum og teigði mig því í servéttuna hans þar sem mín hafði þegar verið fjarlægð af þjóninum ... BIG MISTAKE ... því áður en ég vissi af komst ég að því að rauðvínsglasið hans sat á horninu á sérvéttunni
Getiði ímyndað ykkur hvað gerðist næst !!!
Jú ... fullt rauðvínsglasið endaði með tilþrifum í klofinu á aumingja manninum þar sem hann sat þarna í ljósum sumarfötum ...
Hadiði að það hafi hvarflað að mér að þetta yrði án efa okkar síðasta stefnumót
En þar sem ég er svo úrræðagóð og á alltaf góða að þá reddaði ég því svo að hann var sóttur og keyrður heim til að skipta um föt á meðan ég fór í bíóið, keypti miða (það minnsta sem ég gat gert) og beið eftir honum
Í dag veit ég að geitungarnir eru hérna til að vera ... sem og maðurinn minn
Ég elska, virði og þrái þennann mann meir en allt annað. Hann er yndislegastur allra.
Og hann er að koma heim úr vinnunni
Spjöllum síðar